کتاب صوتی مسیحا با صدای نویسنده، مهدی مبشری

“گویی مسیحا زاده حالی خوش است،

جدالی در جبهه ای ، منی در مقابل منی به زانو درآمده. غائله خوابیده.

حالا قلم، سلطان این عرصه تنگ است: آری “دل”.

درچهل سحر دل واژه به واژه تپیده.

نگاریدن آغاز شده

کبوتر دل پدری نامه می‌برد به بارگاه اندیشه پسری.

این آدم غریب فریب خورده را درمان تنها “نهیب” زدن خویش است به خویشتن.

مسیحا نود و دو برگ است که لابه‌لای نی‌ها در نیستان اوفتاده …

“عباس لایق” این شریفِ وارسته، مرد پاک نهادی که بوی کلمه و بیت و غزل می‌دهد در مقدمه این نهیب‌نامه (مسیحا) نگاریده:

“زبان (مهدی مبشری) زبان دل است. او کمتر در بند عبارت بوده است، گرچه عباراتی در جزر و مد دریاوارشان او را به بند کشیده‌اند و بلعیده‌اند.”

(مسیحا) نامی فیروزه‌ای رنگی است که بر صفحه سپیدی برگ برگ روییده و ذوق و نگاه “فرزانه حیدری” است که تا ابد روی جلد این پند و نهیب‌نامه مانده است.

پدر دراین نهیب‌نامه از اتفاقات ساده و روزمره هر جانداری شروع می‌کند قواعدی که میل آدم به انسان شدن آن‌ها را وضع کرده.

از خوردن و آشامیدن و گفتن و شنیدن آغاز می‌کند تا برسد به شجاعت  و حیا و انصاف و حریت و حتی در بابی به خلوت آدم آن‌گاه که پناه می‌برد به آواز خواندن هم سر کشیده.

گاهی به جای گفتن، نوشتن شاید راه کوتاه‌تری برای رسیدن به فحوای کلام باشد. انگار چشم در چشم نبودن آستانه دیده آدمی را وسعت می‌بخشد، گاهی بازسازی صدای عزیزی آن را خوش الحان‌تر می‌کند.

انگار تاثیر قلم بیشتر از زبان است.

حضرت دوست در مصحف شریفش این‌گونه سروده:

ن والقلم و ما یسطرون…”

معرفی کتاب صوتی مسیحا (چهل نامه به فرزند نویسنده) را در صفحه مسیحا بخوانید