وقتی متهمِ تاریخ، خودش وکیل مدافع خودش می‌شود

«جز حکایت دوست» با یک تمهید روایی جسورانه ادامه می‌دهد راهی را که جلد اول باز کرده بود: بخشی از فصل‌های این کتاب را نه یک راوی بی‌طرف، که خودِ مختار ثقفی روایت می‌کند — با لحن کسی که سوگند می‌خورد «حقیقت را بگویم و جز حقیقت نگویم» و می‌خواهد بعد از قرن‌ها، اتهام‌های چسبیده به نامش را پاسخ دهد. در کنار این صدا، شیطان هم بار دیگر از دریچهٔ خودش به وقایع پس از کربلا نگاه می‌کند: محاصرهٔ مکه، آتش‌باران خانهٔ خدا به دست سپاه یزید، مرگ یزید در شام، و روزهای پرتب‌ و‌ تاب امام سجاد در میانهٔ این کشاکش‌ها.

این کتاب رمانی مستند و پژوهشی است، مستند به منابع تاریخی و مقاتل، در قالب روایت داستانی — نه صرفاً یک داستان دینی معمولی. سیدمهدی شجاعی در این جلد سوم از مجموعه حماسه سجادیه، دوران پرآشوب میان کربلا و بازگشت امام سجاد به مسیر ثابت زندگی را روایت می‌کند: از رقابت پیدا و پنهان عبدالله ابن زبیر و مختار بر سر میراث خون حسین، تا خرد و بزرگ خانهٔ امام که هرکدام آینه‌ای از سیرهٔ امام هستند.

چرا این کتاب خواندنی است؟

مختاری که خودش قاضی پروندهٔ خودش می‌شود

«من، مختار، فرزند ابوعبیده ثقفی… سوگند می‌خورم… که حقیقت را بگویم و جز حقیقت نگویم و همهٔ حقیقت را بگویم.» شنیدن یکی از جنجالی‌ترین چهره‌های پس از عاشورا از زبان خودش — با تمام دفاعیات و اعتراف‌هایش — تجربه‌ای است که کمتر در کتاب‌های تاریخی-داستانی می‌یابید.

خانهٔ خدا زیر آتش

وقتی منجنیق‌های سپاه شام کعبه را به آتش می‌کشند، عبدالله ابن زبیر در خلوت یارانش زمزمه می‌کند: «اگرچه ظاهرش تلخ است، اما نتیجه‌ای شیرین دارد.» یکی از تلخ‌ترین و بی‌پرده‌ترین تصویرهای فرصت‌طلبی سیاسی در ادبیات دینی فارسی، درست در همین صفحات رقم می‌خورد.

شیطانی که برای تاریخ شهادت می‌دهد

«تاریخ! حواست به من هست؟» — راوی شیطانی این مجموعه، این‌بار غم از دست دادن یار گرمابه و گلستانش، معاویه را روایت می‌کند؛ زاویه دیدی که خواننده را از نگاه دشمن، به عمق فروپاشی بنی‌امیه نزدیک می‌کند.

ادامه یک مجموعه کامل و رو به رشد

«جز حکایت دوست» سومین جلد از مجموعه حماسه سجادیه است — پنج جلد منتشر شده و چاپی‌اند و جلدهای بعدی هم اکنون در حال آماده‌سازی نهایی‌اند؛ یعنی این مجموعه هنوز در حال رشد است، نه یک اثر متوقف‌شده.