«مادر و مامان» داستانی اجتماعی ـ روانشناختی است که با مرگ مادر خانواده آغاز می‌شود؛ رویدادی که به‌جای آشتی‌دادن دل‌ها،  برملا شدن سال‌ها رابطه‌ی پرتنش میان اعضای خانواده را کلید می‌زند. علی موذنی با نگاهی دقیق و ظریف، یکی از پیچیده‌ترین مناسبت های انسانی را بازنمایی می‌کند: مادری به‌مثابه‌ی میدانی برای قدرت ورزی که خواننده را با تناقض‌ها و اشتیاق‌های پنهان شخصیت‌ها مواجه می‌ کند: زنی که فرزند را زاییده و زنی که او را بزرگ کرده؛ فرزندی که در کشاکش تصاحب مهر، هویتش تکه‌پاره شده؛ و نیز مردانی که میان این رقابت عاطفی، نظاره‌گر و بی‌پناه باقی می‌مانند.

موذنی با زبانی روان و دیالوگ‌هایی زنده، کشمکش‌های روانی را در دل زندگی روزمره به تصویر می‌کشد. فلاش‌بک‌ها به‌درستی در خدمت شناخت انگیزه‌ها قرار می‌گیرند و شخصیت‌پردازی دقیق اثر، حتی گرایش خواننده نسبت به افراد را مدام تغییر می‌دهد. هیچ‌کس در این خانه مطلقاً قهرمان یا شرور نیست؛ همه به‌نوعی قربانی‌اند.

«مادر و مامان» تصویری ملموس از خانواده‌ی طبقه‌ی متوسط ایرانی ارائه می‌دهد؛ جایی که مهر، گاه چهره‌ی مالکیت به خود می‌گیرد و زخم‌ها بیشتر از آن‌که با مرگ تمام شوند، تازه سرباز می‌کنند. نتیجه اثری‌ست تأثیرگذار، پرتعلیق و بسیار انسانی؛ داستانی که پس از خواندن، ذهن را رها نمی‌کند.