درخت گیلاس

زندگی در صلح و آرامش از ابتدایی‏ترین حقوق هر انسانی است که در این کره خاکی زندگی می‏کند. به خصوص کودکان که در جنگ‏ها و آشوب‏ها فقط و فقط قربانی خشونت و مرگ می‏شوند. خرابی، بیماری آسیب‏های جسمی خود و یا اعضای خانواده، فقر و یتیمی و… حاصل جنگ است. کودکانی که در این شرایط رشد می‏کنند مسئولیتی بزرگ‏تری دارند. ساختن آینده کشور.

درخت گیلاس کتابی است برای گروه سنی ب و ج که دایساکو ایکه دا از زندگی قبل از جنگ و بعد از آن روایت می‏کند.

تاییچی و یومیکو، خواهر و برادری هستند که با پدر و مادر خود زندگی می‏کنند. آرامش دارند و از زیبایی‏های سرزمین و شهرشان لذت می‏برند و همه این‏ها تا زمانی بود که جنگی در کار نبود. جنگ شد. مردان رفتند. زنان و کودکان و پیرترها ماندند. پدرشان در جنگ کشته شد و…

جنگ خیلی چیزها از انسان‏ها می‏گیرد. اما بعد از آن چه کاری باید کرد؟ در این کتاب که فومیکو یاماناکا ترجمه کرده است و بازآفرینی آن توسط سیدمهدی شجاعی انجام شده است، تاییچی و یومیکو نشان می‏دهند که تلاش برای ساخت و آبادانی کشور از مهم‏ترین وظایف بازمانده‏هاست. آن‏ها در این داستان حتی از نجات یک درخت گیلاس هم دست برنمی‏دارند و با کمک هم برای احیا و نجات آن تلاش می‏کنند و نتیجه را با آمدن فصل بهار و شکوفه دادن درخت می‏بینند. شکوفه‏های گیلاس امید را در دل‏ها زنده می‏کند و گذشته‏های زیبا را به یادشان می‏آورد. امید داشتن راه نجات همه ماست.

نقاشی‏های درخت گیلاس به خاطر همسو بودن با جزئیات داستان جذابیت آن را دو چندان کرده است. در بخشی از کتاب می‏خوانیم:

در کنار شهر، پای تپه‏ای سبز و خرم، خانه کوچکی بود که تاییچی و یومیکو همراه با پدر و مادرشان در آن زندگی می‏کردند. یک روز که تاییچی و یومیکو برای بازی و گردش به بالای تپه رفته بودند، پیرمردی را دیدند که در اطراف درخت گیلاس سوخته می‏چرخد و چیزهایی را به آن می‏چسباند. آن‏ها با تعجب پرسیدند: آقا این‏جا چه کار می‏کنید؟ پیرمرد با مهربانی گفت: دارم به تن درخت گیلاس، لباس می‏پوشانم…