مجموعه داستانی شامل ۱۷ داستان کوتاه، دریچه‌ای نو به زندگی مبتنی بر دین، کوچه‌ پس کوچه‌‌های قم و حوزه علمیه و نگاهی مدرن به سنتیترین بخش زندگی سنتی… داستان ایستگاه بهشت چنین آغاز میشود: آخرهای روز است. تنها نشسته‌ام بر روی صندلیِ یکسرهی ایستگاه اتوبوس. صندلی فلزی همیشه سرد. معصومه را بغلم گرفته‌ام و در آخرین نقطهی سمت راست صندلی نشسته‌ام. تا معصومه به عادت همیشه‌اش دستش را گره کند دور میلهی عمودی صندلی. تا آخرین حد ممکن خودم را به میله میچسبانم تا از آدم‌های دیگر-مردها- دور باشم. عصر است. عصرهای دلگیر بهار قم. امروز حتی برای معصومه هم چیزی نخریده‌ام تا سرش گرم شود. چیزی نمیگوید ولی. شاید مامان را درک میکند. تنهایی و دل گرفتگی‌اش را. به بابا فکر میکنم. به دست‌های مامان. به سه هزار کیلومتر فاصله. به دوری مان. وقت‌هایی که به آنها فکر میکنم معصومه را محکم‌تر در بغلم میگیرم و در خودم جمع میشوم. در همین صندلی یکسره این ایستگاه.